خیلی بلند و خشن فریاد کشید: “دست از سر کچل من بردارید.” ملت هم دست از سرش برداشتند و رفتند و اکنون کله ی کچلش خیلی بیشتر از پیش توی ذوق می زند…
نامرد هزار چهره
نوامبر 12, 2009 در ساعت 7:05 ب.ظ (تلخ نگاشت, شخصی)
فقر چهره های گوناگونی دارد اما تمام چهره های آن زشت و کریه است. بدبختانه نقاب هم نمی زند.
دِ بزن اون لامثبو…
نوامبر 9, 2009 در ساعت 2:45 ب.ظ (تلخ نگاشت, وصف حال)
همگی نقاب هایشان را در آوردند; همه شان مانند هم… همه شان زشت…
یادم تو را فراموش
نوامبر 8, 2009 در ساعت 1:07 ق.ظ (لغو, کمینه)
حتی یک بار هم نتوانست به شوهرش بدهد! شب عقدشان جناق شکسته بودند!!
حتی از اون لحاظ
نوامبر 2, 2009 در ساعت 6:16 ب.ظ (نقل قول)
امروز یکی بهم گفت یه خواننده در اومده کاراش خیلی خوبه ولی من تا حالا نشنیدم. میگفت اسمش ساسی مانکنه تو ایرانم میخونه!!
طفلک! از هر لحاظی به قضیه فک میکنم دلم براش میسوزه. حالا حسین تهی رو ببینه چی میگه. از اون قدیم بارها گفتم که صد رحمت به شرافت ولی جون.
?shall we dance
اکتبر 29, 2009 در ساعت 12:25 ق.ظ (از رنجی که می بریم, از زندگی...)
نایست!
برقص!
باید برقصیم. مجبوریم! می رقصاند.
تند و تند. بی وقفه و بی امان. به سازهایش برقص. خسته اش کن.
تو از زمانه قوی تری. تسلیمت می شود. سازهایش از تو قوی تر نیست.
برقص…
نایست…
اُمُلان بی عمل
اکتبر 26, 2009 در ساعت 11:59 ق.ظ (ندارد)
بیش تر از همه برای ظهورش دعا می کرد،
پیش تر از همه گردنش را زدند!
مخم و مخم… مخالفم!
اکتبر 24, 2009 در ساعت 7:36 ب.ظ (مرقومات, کمینه)
این اواخر حتی خودش را هم انکار می کرد! از انکار خدا شروع کرده بود…
مي انديشم پس هستم.
اکتبر 13, 2009 در ساعت 4:21 ب.ظ (مرقومات)
Tags: هملت و دکارت، بودن یا نبودن
هملت ساعتها می نشست و برای خودش فکر می کرد. او با این کار توانست بزرگترین مسئله زندگی اش را نیز حل کند. با اندیشیدن، احساس بودن به او دست می داد!
جویبار لحظه ها جاری…
اکتبر 12, 2009 در ساعت 12:15 ق.ظ (سری داستانهای بیش فعال, همینجوری)
مردم با بیل و کلنگ دنبالش کردند. نامش را گذاشته بودند “شاشو” چون زیاد می شاشید. یک دیو بزرگ با مثانه ای بسیار بزرگ که هر یک ساعت به راحتی دو سوم آن پر می شد. از شهر بیرونش کردند چون زیاد می شاشید. از وقتی به کوهستان پناه برد دیگر کسی او را ندید اما سالانه رودهای زیادی از بالای کوه جاری می شود…
عجل علی ظهورک
اکتبر 7, 2009 در ساعت 12:02 ق.ظ (پسر خاله بازی با خدا)
خدایا وقتش است دیگر. کم کم باید ظهور کنی. جهان عدل و داد می خواهد…
قایمکی
اکتبر 2, 2009 در ساعت 6:50 ب.ظ (همینجوری, کمینه)
لااقل دنیای من و تو که پر از عدل و داد نیست… بیا در گوشه ای خلوت با هم فساد کنیم.
بی خیال بابا
سپتامبر 30, 2009 در ساعت 4:04 ب.ظ (لغو, مثلا مینی مال)
سخت می گیرد جهان از مردمان سخت کوش!
چه زجری می کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است.
سپتامبر 27, 2009 در ساعت 1:07 ق.ظ (از زندگی..., متفکرانه)
بعضی وقتا دلم واقعا برای این خانوم ها میسوزه! والا همین یه قطره اش که اوفتاده تو وجود ماها داره بیچارمون میکنه. طفلک خانوم ها که میگن عواطف و احساساتشون قدِ دریاست.
روز اول لاله ای خواهم کشید سبز بر تخته سیاه مدرسه
سپتامبر 24, 2009 در ساعت 12:27 ق.ظ (از رنجی که می بریم, خاطره ها, نوستالوژی)
همیشه برای من بدتر از شروع شدن مدارس و پایان تعطیلات، اون سریال ” آخرین روز تابستان” بودش که هر سال به خوردمون می دادن. اصلا انگار اختصاصاً ساخته شده بود برای زهر مار کردن انتهای تابستون همه ما بچه هایی که هر روز خدا، توی کوچه، گرم بازی، مثل چند تا پرنده بودیم.
(راهمان پر رهرو…)
(راهمان پر رهرو…)
